دست‌آوردهای روان‌شناختی

چکیده Background: Moral characteristics are virtues that can affect the quality of different dimensions of people's lives. Conscientiousness is one of the most critical ethical virtues. Therefore, a tool with appropriate psychometric properties must measure this ethical background with other variables. The current research aims to determine the factor structure and psychometric properties (validity and reliability) of the conscientiousness ethics scale.
Objectives: The purpose of the present study was to investigate the psychometric properties of the conscientiousness ethics scale in a group of Shiraz University undergraduate students.
Methods: The undergraduate students in the present study were from Shiraz University; 440 (221 women and 219 men) were selected by the multistage random clustering method and responded to the conscientiousness ethics scale. After entering data into the software SPSS-16, The data were randomly divided into two equal parts; Thus, to perform exploratory factor analysis, Data from the first 220 samples and confirmatory factor analysis were collected from 220 other samples.
Results: The results of exploratory factor analysis showed that conscientiousness ethics is composed of two factors, conscientiousness and trustworthiness. The confirmatory factor analysis also confirmed the two-factor structure of conscientiousness ethics. The values of Cronbach's alpha coefficients also confirmed the instrument's reliability.
Conclusion: In general, the results of this research show the efficiency of the conscientiousness ethics scale; And researchers in the field of moral psychology can use it

چکیده Aim: Body compassion is defined as a person's physical attention to appearance, competence and health along with mindfulness, kindness and awareness of common humanity. The present study was conducted to confirm the fit, validity and reliability of Body Compassion Scale by Altman et al. (2017) in Iranian students.
Methods: This study is of correlation and validation type. The statistical population included 175 female students studying at Shahid Chamran University of Ahvaz in 2019.
Results: Cronbach's alpha coefficient of this questionnaire was equal to 0.81 and the results of confirmatory factor analysis (CFA) and goodness of fit indices indicated the appropriate fit of the three-factor structure of Body Compassion Scale. The results showed that the items of this scale have convergent validity and suitable fit of the scale.
Conclusion: Therefore, social self-efficiency (SSE) scale had suitable validity and reliability, and this scale can be used in many clinical and research situations

چکیده Aim: This study aimed to determine how cognitive emotion regulation mediates the association between the severity of depression and childhood trauma.
Methods: This study was categorized as fundamental in nature and used a cross-sectional and correlational design. In 2025, it investigated the connections among depression, cognitive emotion regulation, and childhood trauma in adolescents between the ages of 12 and 18. A multi-stage cluster random sampling technique was used to gather data from 384 secondary school students in Semnan Province.The Children's Depression Inventory (CDI), the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire–Short Form (CERQ-Short), and the Childhood Trauma Questionnaire (CTQ) were among the research tools. SEM (structural equation modeling) was used to analyze the data using SPSS 26 and AMOS 24.
Results: The results of SEM showed that emotion regulation played a significant mediating role in the association between childhood trauma and adolescent depression. Childhood trauma was negatively correlated with adaptive strategies (β = -0.381), and positively correlated with increased use of maladaptive strategies (β = 0.428). Furthermore, adaptive strategies had a negative effect on depression (β = -0.664), whereas maladaptive strategies had a positive effect (β = 0.310). The association between childhood trauma and depression was found to have significant indirect effects via maladaptive (β = 0.132), and adaptive (β = 0.252) strategies, according to bootstrap analysis.
Conclusion: Emotion regulation is a big part of the link between childhood trauma and depression in teens. Improving emotional regulation skills may help keep people in this group from getting depressed or help them get better.

چکیده Aim: Childhood trauma has lasting effects on emotional development and affective styles in adulthood. The potential mediating role of cognitive mechanisms—particularly cognitive abilities—in this relationship has not been thoroughly examined. This study investigated whether cognitive abilities mediate the link between childhood trauma and affective styles.
 
Methods: This study used a cross-sectional correlational design, with data analyzed through path analysis using SPSS 27 and AMOS. Participants were 331 adults (242 women, 89 men; mean age = 25.93, SD = 7.70). Measures included the Childhood Trauma Questionnaire (CTQ), the Affective Style Questionnaire (ASQ), and the Cognitive Abilities Questionnaire (CAQ).
 
Results: Childhood trauma was negatively associated with the Adjustment style directly (β = -.12, p < .05) and indirectly through cognitive abilities (β_indirect = -0.14, p < .05), indicating mediation. Its effects on concealing and tolerating styles were fully mediated by cognitive abilities (β_indirect = -.04 and -.05, respectively, p < .05), with no significant direct paths. Cognitive abilities were positively associated with all three affective styles (β = .44–.17, p < .01–.05), highlighting their key mediating role. The path analysis model showed good fit indices (NFI = .96, CFI = .97, GFI = .99, RMSEA = .069).
 
Conclusion: These findings suggest that cognitive abilities play a meaningful role in the association between childhood trauma and enduring affective styles. Furthermore, interventions targeting cognitive–affective processes could potentially contribute to reducing the long-term effects of childhood trauma

چکیده  
Aim: This study aimed to study the effect of Cool Kids Therapy Program on Maternal Parenting Stress and Anxiety Symptoms of Children with Anxiety Disorders.
Methods: The research method was a semi-experimental design with a pre-test-post-test design with a control group. The statistical population of the study included all female students with anxiety disorders in the third, fourth and fifth grades of primary school in Bushehr in the academic year 1400-1401. Using the convenience sampling method, 30 female students with anxiety disorders were selected from the statistical population and randomly assigned to two control and experimental groups along with their mothers. The Child and Parent Anxiety Questionnaire (Spence) and the short form of the Parenting Stress Questionnaire (Abidin) were used to collect data. The experimental group received 8 therapy sessions, one session per week, and the control group participated in the study without receiving any intervention. Finally, the data obtained were analyzed using the statistical method of analysis of covariance and spss_24 software.
Results: Data analysis showed that there was a significant difference between the scores of maternal parenting stress and children's anxiety in both child and parent forms in the experimental and control groups in the post-test by controlling for the pre-test score. The cool kids therapy program had a significant effect on maternal parenting stress and children's anxiety in the child and parent forms by 26%, 30%, and 36%, respectively.
Conclusion: The results showed that the Cool Kids therapy program was effective on maternal parenting stress and anxiety symptoms in children with anxiety disorders. Overall, this program can be used as an effective protocol for treating children's anxiety and improving maternal parenting stress, independently or in addition to other methods in treatment centers.

چکیده Aim: In women with Generalized Anxiety Disorder (GAD) the combination of high levels of self-criticism and intolerance of uncertainty are factors that impede treatment effectiveness. Both Compassion Focused Therapy and Mindfulness Based Cognitive Therapy have been established as effective methods for treating anxiety disorders and yet limited evidence comparing their relative effects on these two main components- particularly in women with GAD- exist.Most existing studies have assessed only one construct, despite their combined role to maintain anxiety. Therefore, this study aims to compare the effectiveness of Compassion‑Focused Therapy and Mindfulness‑Based Cognitive Therapy in reducing self‑criticism and intolerance of uncertainty among women with Generalized Anxiety Disorder in Ahvaz.
 
Methods: The research method was quasi-experimental with a pretest–posttest design with a control group. The statistical population comprised all women with GAD who sought services at Ahvaz psychological clinics  in 2025. Forty-five women were selected by the purposive sampling and randomly assigned to two experimental groups and one control group (15 participants per group). The research instruments included the Levels of Self-Criticism Scale (Thompson & Zuroff, 2004), and the Intolerance of Uncertainty Scale (Freeston et al., 1994). The experimental groups underwent 10 ninety-minute sessions following the protocols of compassion-focused therapy (Gilbert, 2009) and mindfulness-based cognitive therapy (Segal et al., 2018), while the control group received no intervention.
 
Results: Repeated measures ANOVA results indicated that mean scores of self-criticism components and intolerance of uncertainty in the compassion therapy group and the mindfulness-based cognitive therapy group decreased significantly at posttest and follow-up. Bonferroni follow-up tests also indicated that the effects of the therapies persisted through the follow-up stage (P<.05). For the intolerance of ambiguity, mindfulness-based cognitive therapy was more effective than compassion therapy at posttest and follow-up (P<.05), but no significant difference between the two therapies was observed for self-criticism (P>.05).
 
Conclusion: The results revealed that both treatments yielded persistent improvements in both self-criticism and intolerance of uncertainty; mindfulness based cognitive therapy proved to be more successful at increasing tolerance of uncertainty.Therefore, MBCT may be considered a more efficient approach to reduce the chronic worry and enhancing tolerance of ambiguity in women with GAD.

چکیده Aim: This study aimed to examine the structural relationships between the Dark Triad personality traits (Psychopathy, Machiavellianism, and Narcissism), moral disengagement, impulsivity, and academic dishonesty among university students.
Methods: The current study was a descriptive-correlational study that employed a structural equation modeling (SEM) approach. The research society was Urmia University students. The cluster sampling method was used in this study (N = 385, 55.30% female and 44.70% male, Meanage = 19.60, SDage = 1.65). Data were analyzed using structural equation modeling (SEM) with SPSS-24 and AMOS-26 software. To collect data, the Moral Disengagement Scale, Short Scale of Dark Personality, Traits- The Dirty Dozen, Barratt Impulsiveness Scale (BIS-11) and Academic Dishonesty Questionnaire were used.
Results: The analysis confirmed that all three structural models demonstrated excellent fit indices (e.g., for Narcissism: CMIN/DF=2.00CMIN/DF = 2.00CMIN/DF=2.00, CFI=0.93CFI = 0.93CFI=0.93, GFI=0.93GFI = 0.93GFI=0.93, RMSEA=0.05RMSEA = 0.05RMSEA=0.05). Findings revealed that while Psychopathy had a direct effect on academic dishonesty, the influence of all three Dark Triad traits was significantly mediated by moral disengagement and impulsivity. Specifically, the pathways of influence varied across traits: Machiavellianism and Psychopathy were strongly linked to dishonesty through both mediators, whereas Narcissism’s impact was primarily driven by impulsivity and its indirect link through moral disengagement.
Conclusion: The findings of the present study suggest that the psychological mechanisms underlying academic dishonesty differ across the Dark Triad traits. The present findings extend the application of the Theory of Planned Behavior (TPB) by demonstrating that background personality characteristics may influence academic dishonesty through different psychological pathways. Moral disengagement emerged as a primary mechanism for psychopathy and Machiavellianism, whereas impulsivity preceded moral disengagement only in the narcissism model. These findings suggest that incorporating moral-cognitive mechanisms into TPB may provide a more comprehensive explanation of unethical academic behavior These findings suggest that educational interventions should focus on enhancing both moral reasoning and emotional self-regulation to effectively mitigate academic misconduct

چکیده Aim: Cyberloafing is defined as the use of the internet for non-work-related purposes along working hours. The current study examined the mediating role of loneliness in the relationship between insecure attachment, perfectionism, and cyberloafing.

Methods: Participants consisted of 561 individuals +18 years old who had access to the internet (males = 46.8%, mean age = 27.60 ± 7.86 years and females = 53.1%, mean age = 25.37 ± 9.16 years). They voluntarily completed a questionnaire package which included the Russell's Loneliness Questionnaire (UCLA), Hill Perfectionism Inventory (HPI), cyberloafing scale of Akbulut et al, (2016), and the experiences in close relationships revise scale (ECR-R). Data were analyzed by implementing Pearson correlation and testing a mediation via the Structural Equation Model approach.

Results: The findings revealed that the structural model of attachment style, perfectionism and cyberloafing with the mediating role of loneliness had a good fit (GFI = 0.94; NFI = 0.94; CFI = 0.96; RMSEA= 0.057). Further, all paths in the proposed model were statistically significant, explaining 39% of the variance in cyberloafing.

Conclusion: These findings suggest that loneliness could demonstrate a full mediating role in the correlation between perfectionism and cyberloafing. Also, according to the findings, loneliness could demonstrate a partially mediating role in the correlation between perfectionism and cyberloafing

چکیده چاقی و بیماری‌های جسمی و روان‌شناختی که برای مبتلایان به وجود می‌آید، نشان می‌دهد که به درمان‌های تأثیرگذار، در دسترس و مقرون‌به‌صرفه‌ای نیاز است. درمان‌های روان‌شناختی به دلیل عارضه پایین و درمان پایدار می‌تواند تأثیر بسزایی در کاهش وزن داشته باشد. پژوهش حاضر از نوع آزمایشی بر روی نمونه‌ای به حجم 30 نفر از افراد مبتلا به چاقی و نگران از تصویر بدنی انجام شد. شرکت کنندگان به شیوه تصادفی در دو گروه مختلف درمان شناختی ـ رفتاری و گروه کنترل قرار گرفتند. هر دو گروه در مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد سنجش قرار گرفتند. تصادفی سازی ساده براساس جدول اعداد تصادفی انجام شد. ابزار‌ سنجش شامل نمایه توده بدنی (BMI) و پرسشنامه روابط چند بعدی بدن ـ خود بود. برای توصیف و تحلیل داده‌ها از شاخص‌های فراوانی، میانگین، انحراف معیار و تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که بین گروه درمان شناختی ـ رفتاری در مقایسه با گروه کنترل در کاهش وزن افراد مبتلا به چاقی و کاهش نگرانی از تصویر بدنی تفاوت معناداری وجود دارد. تفاوت بین دو گروه از لحاظ آماری معنادار بود (001/0 > p) و مداخله درمان شناختی ـ رفتاری تأثیر بیشتری در کاهش وزن و کاهش نگرانی از تصویر بدنی داشت. به نظر می‌رسد درمان شناختی ـ رفتاری بر کاهش وزن افراد مبتلا به چاقی و نگران از تصویر بدنی تأثیرگذار است. به طوری که آزمودنی‌ها در گروه درمان شناختی ـ رفتاری نسبت به گروه کنترل کاهش وزن و کاهش نگرانی از تصویر بدنی بیشتری را تجربه کردند. این یافته‌ها از نظر تئوری و اهمیت آنها در مداخلات بالینی مورد بحث قرار می‌گیرند.

چکیده به‌طور معمول، بعد از ازدواج، زوجین برای یک سری تغییرات آماده می‌شوند که به دلیل تولد فرزندی جدید در زندگی شان رخ می‌دهد. گاها کودکی که آنها در انتظار تولدش هستند، دارای ناتوانی می‌باشد و این تغییرات بسیار گسترده‌تر از حد معمول هستند و مواجهه شدن والدین با این موضوع و پذیرش آن بسیار برای آنها دشوار است. هدف از پژوهش حاضر، تأثیر برنامه‌ی آموزشی کازلوف بر مؤلفه‌های فرسودگی هیجانی و نشخوار فکری مادران کودک مبتلا به اوتیسم بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی همراه با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری تحقیق حاضر عبارت بود از کلیه مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم شهر ارومیه در سال ۱۴۰۲ که تعداد آنها ۱۰۰ نفر بود. از میان این افراد، ۳۰ نفر به صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش(۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) گمارده شدند. برنامه کوزلوف که توسط کمبل و کوزلوف تهیه شده و توسط خدابخشی کولایی به فارسی ترجمه شده است، بر بهبود تعاملات والدین و فرزند و آموزش راهبردهای عملی به والدین برای درک و مدیریت رفتارها و نیازهای رشدی فرزندانشان تمرکز دارد. جهت گردآوری اطلاعات از مقیاس فرسودگی هیجانی Maslach and Jackson و پرسشنامه نشخوار فکری Nolen-Hoeksema and Morrow استفاده شد. گروه آزمایش در طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای آموزش برنامه‌ی والدین کازلوف کمپل و Kozloff را دریافت نمودند. تحلیل داده‌ها با روش کوواریانس چندمتغیره و با استفاده از نرم افزار SPSS-26 انجام شد. یافته‌ها نشان داد که پس از مداخله، تفاوت آماری معنی‌داری بین گروه‌های آزمایش و کنترل وجود دارد. بعبارتی، طبق یافته‌ها آموزش برنامه‌ی والدین کازلوف بر فرسودگی هیجانی مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم تأثیر گذار بود(۰۵/۰P<). همچنین طبق نتایج، این روش آموزشی بر نشخوار فکری مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم نیز تأثیر گذار بود(۰۵/۰P<). این برنامه با افزایش دانش مادران در مورد اوتیسم، بهبود مهارت‌های تعاملی والدین و کودک و ارائه راهبردهای رفتاری و آموزشی عملی، بار روانی مرتبط با مراقبت را کاهش می‌دهد. بنابراین، می‌توان آموزش برنامه‌ی والدین کازلوف را جهت کاهش فرسودگی هیجانی و نشخوار فکری مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم مورد استفاده قرار داد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش صراحت در هدیه‌دادن بر میزان قدردانی افراد، با درنظر گرفتن عمق رابطه فرد با دیگران انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد متأهل در کشور ایران (20 تا 60 سال) بود که میزان قدردانی 629 نفر در چهار سناریو طراحی شده و در دو حالت صراحت و عدم‌صراحت و هر کدام ابتدا در نقش هدیه‌دهنده و سپس در نقش هدیه‌گیرنده تعیین شد. همچنین از ابزار اندازه‌گیری مقیاس کیفیت روابط بین فردی (QRI) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از الگویابی معادلات ساختاری و در نرم‌افزارهای SPSS و AMOS ویراست 24 تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مسیر مستقیم صراحت در هدیه و عدم صراحت در هدیه با قدردانی معنی‌دار است. همچنین نتایج تحلیل نشان داد صرف نظر از موقعیت هدیه‌دهنده و هدیه‌گیرنده، عمق رابطه در ارتباط بین صراحت با قدردانی، نقش میانجی ندارد. نتایج مقایسه میانگین‌ها نشان می‌دهد که میزان قدردانی در نقش دوست صمیمی، بیشتر از شریک عاطفی است و در مقایسه بر اساس عمق رابطه نیز نشان می‌دهد که در گروه دوست صمیمی و شریک عاطفی، میزان قدردانی در عمق رابطه، بیشتر از عمق رابطه پایین می باشد.

چکیده هدف پژوهش حاضر مقایسه بسته آموزشی والدگری کودکان با اختلال‌های یادگیری خاص مبتنی بر تجربه زیسته والدین و آموزش والدگری بارکلی بر تاب‌آوری روانی، سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با دو گروه آزمایش و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل دو گروه که در بخش کیفی شامل کلیه والدین دارای کودک با اختلال‌های یادگیری خاص و بخش کمی شامل کلیه مادران دارای دانش‌آموز اختلال یادگیری خاص شهر آباده بود. با 10 نفر از والدین، مصاحبه‌ها در حد اشباع قرار گرفت. جهت انتخاب افراد برای مصاحبه از روش نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. بر این اساس 45 نفر از مادران دارای دانش‌آموز اختلال یادگیری خاص انتخاب، و به صورت تصادفی 15 نفر در گروه آزمایش (بسته آموزشی والدگری)، 15 نفر در گروه آزمایش (آموزش والدگری بارکلی)، و 15 نفر در گروه گواه قرار گرفتند. بسته آموزش والدگری محقق ساخته برای والدین گروه آزمایش اول(در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای) و آموزش والدگری بارکلی(در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای) اجراء شد. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه تاب‌آوری روانی کانر–دیویدسون(2003)، پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل(1961)، پرسشنامه عملکرد تحصیلی فام و تیلور(1999) بود. به منظور تحلیل استنباطی داده‌ها از روش‌های آماری تحلیل واریانس چندمتغیره و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد. نتایج نشان داد، تفاوت معناداری بین میزان تاثیرگذاری دو روش بسته آموزشی والدگری محقق ساخته و آموزش والدگری بارکلی بر سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی در بین مادران دارای کودک با اختلال‌های یادگیری خاص نشان داد،

چکیده هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان چشم‌انداز زمان بر علائم اضطراب و نشخوار فکری مشترک دختران نوجوان دارای نارضایتی از بدن بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری این پژوهش را دختران نوجوان دارای نارضایتی از بدن در شهرستان رشت تشکیل دادند. نمونۀ آماری شامل 28 نوجوان دختر دارای نارضایتی از بدن بود که به شیوۀ تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس شکل بدنی، مقیاس اضطراب بک و مقیاس نشخوار فکری مشترک استفاده شد. دادهها با آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکوا) با کنترل پیش‌آزمون متغیرهای وابسته تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان چشم‌انداز زمان بر کاهش نارضایتی از بدن، علائم اضطراب و نشخوار فکری مشترک دختران نوجوان اثربخش بوده است. بر اساس یافته‌ها، استفاده از درمان چشم‌انداز زمان برای کاهش مشکلات روان‌شناختی دختران نوجوان ازجمله نارضایتی از بدن، علائم اضطراب و نشخوار فکری مشترک پیشنهاد می‌شود. همچنین برگزاری کارگاه‌های آموزشی در مورد این درمان برای روان‌شناسان و مشاوران مشغول به فعالیت درزمینۀ مشکلات نوجوانان از جمله نارضایتی از بدن، اضطراب و نشخوئار فکری مشترک پیشنهاد می‌شود.

چکیده هدف از پژوهش حاضر مقایسه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان راه‌حل محور بر خودکنترلی و انسجام درونی زنان دارای تعارضات زناشویی بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی و در قالب طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه‌ کننده به کلینیک روان پلاس شهر مشهد در سال 1402 بودند. در این پژوهش، 45 نفر به شیوه نمونه‌گیری داوطلبانه و هدفمند انتخاب شدند و پرسشنامه‌های پژوهش را تکمیل کردند. آزمودنی‌ها ، به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه‌های انسجام‌ درونی، پرسشنامه خودکنترلی و پرسشنامه تعارض زناشویی بودند. دو گروه آزمایش، درمان های گروهی راه‌حل محور و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را به مدت دو ماه دریافت کردند و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. نتایج نشان داد که درمـان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان راه‌حل محور در مقایسه با گروه کنترل بر خودکنترلی و انسجام درونی موثر بوده‌اند (001/0>P). همچنین، یافته‌ها نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی دو درمـان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان راه‌حل محور بر نمرات خودکنترلی و انسجام درونی وجود نداشت (05/0

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌گری سه‌گانه شناختی در رابطه بین بازشناسی دلبستگی به والدین و ترس از شفقت انجام گردید. این پژوهش که ازلحاظ هدف جزء پژوهش‌های بنیادی است یک مطالعه توصیفی-مقطعی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان دانشگاه سلمان فارسی کازرون بود که در سال تحصیلی 1402-1401مشغول به تحصیل بودند و حجم نمونه تعداد 310 نفر از جامعه آماری مذکور بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب گردید. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ترس از شفقت (2011FCS-)، مقیاس بازشناسی دلبستگی به والدین (2020PARS-) و سیاهه سه‌گانه‌ شناختی (1986CTI-) بود. داده‌های پژوهش با استفاده از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای 22SPSS- و 24AMOS- تحلیل شدند. یافته‌ها نشان‌داد که اثرات مستقیم دلبستگی به والدین با سه‌گانه شناختی، دلبستگی به والدین با ترس از شفقت و سه‌گانه شناختی با ترس از شفقت معنی‌دار بودند؛ همچنین دلبستگی به والدین باواسطه سه‌گانه شناختی می‌تواند 50 درصد از واریانس ترس از شفقت را تبیین نماید. درمجموع نتایج این مطالعه با تائید نقش واسطه‌ای سه‌گانه شناختی در رابطه میان دلبستگی کلی به والدین و ترس از شفقت، می‌تواند به ترسیم چشم‌اندازی جهت مداخله در بهبود تجربه‌های ترس از شفقت کمک نماید.

چکیده مقدمه: با توجه به پیامدهای وخیم رفتارهای آسیب به خود و دیگران و اهمیت شناسایی عوامل مؤثر بر آن‌ها، پژوهش حاضر با هدف تحلیل طبقه نهفته رفتارهای آسیب به خود و پرخاشگری و ارتباط آن با تجربیات ناگوار دوران کودکی و مشکلات تنظیم هیجان انجام شد. روش: در یک پژوهش مقطعی 288 نفر از جمعیت بزرگ‌سال کشور فرم کوتاه پرسشنامه ترومای دوران کودکی، پرسشنامه رفتار پرخطر، تکانشی و خود مخرب و فرم کوتاه پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان را به صورت آنلاین پر کردند. داده‌ها با روش تحلیل طبقه نهفته و متعاقباً تحلیل رگرسیون به ترتیب با استفاده از نرم افزارهای Mplus-8 و SPSS-26 مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج تحلیل طبقه نهفته نشان داد که 2/12 درصد افراد جامعه مستعد رفتارهای آسیب به خود، 7/16 درصد مستعد پرخاشگری و 1/3 درصد مستعد آسیب دوگانه هستند. متعاقباً، نتایج تحلیل‌های رگرسیون نشان داد در حالی که هم تجربیات ناگوار دوران کودکی و هم مشکلات تنظیم هیجانی در رفتارهای آسیب به خود نقش دارند، پرخاشگری و آسیب دوگانه تحت تأثیر الگوهایی از تجربیات ناگوار دوران کودکی قرار دارد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که مسیرهای علی منتهی به رفتارهای آسیب به خود، پرخاشگری و آسیب دوگانه متفاوت است و هنگام طراحی مداخلاتی برای هدف قرار دادن آن‌ها، این تفاوت‌ها باید در نظر گرفته شود.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه علائم اضطراب و فرسودگی شغلی، با نقش میانجی ذهن‌آگاهی و فرونشانی در کارکنان بهداشت روان انجام شد. روش تحقیق غیرآزمایشی و از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل کلیه کارکنان بهداشت روان، روانشناسان و مددکاران اجتماعی شاغل در مراکز درمانی و سازمان بهزیستی استان آذربایجان شرقی در سال 1401 است. نمونه مورد مطالعه 200 نفر از کارکنان جامعه مورد مطالعه به روش خوشه ای تصادفی می باشد. ابزارهای مورد استفاده برای سنجش شامل پرسشنامه اضطراب بک (بک، 1990)، مقیاس اختلال اضطراب فراگیر (اسپیتزر و همکاران، 2006) پرسشنامه پنج وجهی ذهن‌آگاهی (بائر و همکاران، 2006)، پرسشنامه تنظیم هیجان (گراس و جان، 2003) و پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (ماسلاچ و جکسون، 1981) بود که روایی و پایایی آن تایید شده است. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که بین علائم اضطراب و فرسودگی شغلی کارکنان رابطه ضعیف و مستقیمی وجود دارد. نتایج معادلات ساختاری نشان داد ذهن‌آگاهی و فرونشانی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین علائم اضطراب و فرسودگی شغلی کارکنان بهداشت روان ایفا می کند. از نتایج این پژوهش می‌توان برای کاهش فرسودگی شغلی در بین کارکنان بهداشت روان استفاده کرد.

چکیده هدف: استفاده از اینستاگرام در سال‌های اخیر به طور قابل توجهی افزایش یافته است؛ در نتیجه، سلامت روانی افرادی که از این پلتفرم استفاده می‌کنند تحت تأثیر قرار گرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر طرحواره رهاشدگی/‌بی‌ثباتی بر جستجوی معنای زندگی با نقش میانجی سازمان‌ شخصیت مرزی در میان کاربران فعال اینستاگرام انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه از طرح توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری بهره گرفت. جامعه هدف شامل کاربران فعال اینستاگرام بود که از میان آن، نمونه‌ای شامل ۲۰۸ نفر به‌روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل فرم کوتاه پرسشنامه سازمان‌ شخصیت (یامادا و همکاران، ۲۰۲۲)، مقیاس طرحواره رهاشدگی/بی‌ثباتی (یانگ، ۱۹۹۰) و مقیاس جستجوی معنای زندگی (استیگر، ۲۰۰۶) بودند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای ۲۶-SPSS و۷-MPLUS انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که تنها تأثیر طرحواره رهاشدگی/بی‌ثباتی بر سازمان‌ شخصیت مرزی معنادار بود (۹۱/۰= β، ۰۰۰۱/۰>p). با این حال، تأثیر طرحواره رهاشدگی/ناپایداری بر جستجوی معنای زندگی (۳۳/۰=p، ۳۷/۰-=β) و سازمان‌ شخصیت مرزی بر جستجوی معنای زندگی (۱۴/۰=p، ۵۸/۰=β) معنادار نبود.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها اهمیت بالقوه طرحواره‌درمانی بر کاهش ویژگی‌های شخصیت مرزی یا مسائل مرتبط را نشان دادند. با این حال، عدم وجود تأثیرات معنادار بر جستجوی معنای زندگی بر ضرورت پژوهش‌های آینده برای بررسی سایر متغیرهای احتمالی مرتبط با معنای زندگی تأکید کرد.

چکیده هدف از پژوهش حاضر طراحی و کارآزمایی بالینی پروتکل روان‌درمانی افسردگی بر اساس مدل تبیین‌گر افسردگی در بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس می‌باشد. طرح پژوهش از نوع تجربی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون و مرحله پیگیری بود. جامعه آماری شامل بیماران 20 تا 50 ساله‌ی مولتیپل‌اسکلروزیس دارای تشخیص افسردگی شهرستان همدان در سال 1400 می‌باشد که 40 نفر از آنان (10 نفر مرحله پایلوت / 30 نفر مرحله کارآزمایی بالینی) به صورت تصادفی و با تعداد مساوی در دو گروه آزمایش و گواه هر مرحله جایگزین شدند. ابزار پژوهش ویراست دوم سیاهه‌ی افسردگی بک (BDI-II)بود. پس از طراحی پروتکل روان‌درمانی افسردگی براساس مدل تبیین‌گر افسردگی در بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس و آزمودن در مرحله پایلوت، در مرحله‌ی کارآزمایی بالینی نیز افراد گروه آزمایش تحت روان‌درمانی با این پروتکل قرار گرفتند. در هر دو مرحله گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکردند. تحلیل داده‌های مرحله‌ی کارآزمایی بالینی به وسیله‌ی آزمون تحلیل کوواریانس تک‌متغیری نشان داد که پروتکل روان‌درمانی افسردگی در بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس بر کاهش افسردگی این بیماران تأثیر معنی‌دار داشته است (p< 0/05). براساس یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت پروتکل روان‌درمانی افسردگی در بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس قابلیت طراحی داشته و بر کاهش افسردگی این بیماران تأثیرگذار است.