دست‌آوردهای روان‌شناختی

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان هیجان‌مدار بر الگوهای پردازش هیجان و تفکیک خویشتن زنان سرپرست خانوار با نشانه‌های بدنی شهر اصفهان بود. طرح پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی به صورت پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل و روش نمونه‌گیری هدفمند بود. بدین منظور از بین جامعه آماری این پژوهش که کلیة زنان سرپرست‌ خانوار با نشانه‌های بدنی ۳۳ الی ۶۱ ساله ساکن شهر و حومه شهر اصفهان که از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی منطقه ۲، منطقه ۵، کلینیک راه زندگی (رز سفید) کمیته امداد امام خمینی‌شهر اصفهان براساس معیارهای ورود و خروج، ۳۶ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه نشانه‌های بدنی ملاک B (SSD-12)، پردازش هیجانی و پرسشنامه استاندارد تمایزیافتگی خویشتن اسکوون و اشمیت (۲۰۰۳) بود. داده‌ها با روش تحلیل کواریانس از طریق SPSS23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که درمان هیجان‌مدار موجب کاهش نشانه‌های بدنی و مؤلفه‌های آن (شناختی، احساسی و رفتاری)، الگوهای پردازش هیجان و مؤلفه‌های آن (سرکوبی ، تجربه‌هیجانی ناخوشایند، نشانه‌های هیجان پردازش نشده، اجتناب و کنترل‌هیجانی) و افزایش تفکیک خویشتن و مؤلفه‌های آن (واکنش‌پذیری عاطفی، جایگاه‌من، گریزعاطفی و هم‌آمیختگی با دیگران) در گروه آزمایش در مرحله پس‌آزمون شده و این تغییرات از نظر آماری معنادار هستند (0/05>P). لذا می‌توان از این روش به عنوان یک روش مداخله‌ای و درمانی برای کاهش نشانه‌های بدنی و مؤلفه‌های آن، افزایش تفکیک خویشتن و مؤلفه‌های آن در زنان سرپرست خانوار با نشانه‌های بدنی استفاده کرد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف نقش میانجی تاب‌آوری و ذهن‌آگاهی در رابطه بین ناگویی هیجانی و نشانگان افسردگی در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش توصیفی_همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه نوجوانان دوره اول و دوم متوسطه مدارس دولتی شهر رشت در سال تحصیلی 1403-1404 بودند که از بین آنان تعداد 234 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه افسردگی بک و همکاران (Beck II)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS)، مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون (RISC)، پرسشنامه ذهن آگاهی فرایبورگ (FMI-SF) بودند. جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان داد، شاخص‌های برازندگی حاصل از مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (44/1=df/2، 95/0= CFI و 05/0= RMSEA). نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی، ذهن‌آگاهی و تاب‌آوری بر افسردگی اثر مستقیم و معنادار داشت، همچنین ناگویی هیجانی بر تاب‌آوری و ذهن‌آگاهی اثر مستقیم و معنادار داشت (05/0>P). و نیز نتایج حاکی از آن بود تاب‌آوری و ذهن‌آگاهی بین ناگویی هیجانی و افسردگی نقش میانجی داشتند. براین‌اساس، می‌توان از نتایج این پژوهش در پیشگیری از ابتلا به افسردگی و ارائه راهکارهای مختلف جهت تنظیم هیجانات در نوجوانان بهره برد.

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس صداقت بدنی در نمونه‌ای ایرانی با تأکید بر تمایزات جنسیتی (مردان و زنان) بود. نمونه پژوهش شامل ۲۱۰ نفر از شهروندان شهر تهران در سال 1403 بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. به منظورگردآوری داده‌ها از مقیاس صداقت بدنی (BTS)، مقیاس‌های چندبعدی هوشیاری درون بدنی (MAIA) و ناگویی هیجانی تورنتو (TAS) استفاده گردید. برای بررسی روایی سازه از تحلیل عاملی تأییدی و برای ارزیابی پایایی از ضرایب آلفای کرونباخ، امگای مک‌دونالد و پایایی ترکیبی استفاده شد. روایی همگرا از طریق شاخص میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) و روایی واگرا نیز به روشHTMT انجام شد. تحلیل‌های بین گروهی نیز برای مقایسه نتایج در مردان و زنان انجام گردید. نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل از برازش خوبی برخوردار است. ضرایب همبستگی برای روایی همگرا و واگرا معنادار بودند و شاخص‌های AVE (>5/0) و HTMT (<85/0) نیز میزان مطلوبی داشتند. ضرایب پایایی برای تمامی ابعاد مقیاس در محدوده قابل‌قبول (71/0 تا 89/0) قرار داشت. در تحلیل‌های بین گروهی، تفاوت‌های معناداری در ابعاد «جذابیت فیزیکی» و «راحتی با بدن» بین مردان و زنان مشاهده شد. زنان نمرات بالاتری در ابعاد مرتبط با جذابیت فیزیکی و راحتی با بدن گزارش کردند، در حالی که مردان در ابعاد «راحتی با احساسات درونی» و «صداقت بدنی» خودارزیابی مثبت‌تری داشتند. همچنین، در مقایسه‌های جنسیتی، نتایج تغییر ناپذیری اندازه‌گیری در سطوح شکلی، متریک و اسکالر تأیید شد. در نتیجه مقیاس صداقت بدنی از ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی برخوردار و برای کاربردهای بالینی و پژوهشی مناسب است.

چکیده پدیده دلزدگی تحصیلی در دانش‌آموزان تیزهوش پیچیدگی‌های ویژه‌ای دارد و تحت تأثیر تعاملی از عوامل فردی، محیطی و آموزشی شکل می‌گیرد و ممکن است آن‌ها را در معرض آسیب بیشتری قرار دهد. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر تبیین فرایند دلزدگی تحصیلی در دانش‌آموزان تیزهوش بود. روش تحقیق کیفی و از نوع نظریه داده‌بنیاد با رویکرد اشتراوس و کوربین (1998) بود. مشارکت ‌کنندگان پژوهش شامل تمامی دانش‌‌آموزان نوجوان در مدارس سمپاد متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی 1404-1403 بود که دارای دلزدگی تحصیلی بودند. مشارکت کنندگان به شیوه نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و نمونه‌گیری تا زمان رسیدن به اشباع داده‌ها ادامه یافت و در مجموع 23 دانش‌آموز در این پژوهش شرکت کردند. روش گردآوری داده‌ها مصاحبه نیمه‌ساختاریافته بود. با تحلیل داده‌ها 168 کد اولیه، 62 کد باز و 18 کد محوری بدست آمد که در قالب مدل نظری صورت‌بندی شد. مطابق این مدل، نظام آموزشی ناسازگار با نیازهای فراگیران به عنوان مقوله هسته‌ای شناسایی شد که پدیده محوری (دلزدگی تحصیلی) را تبیین می‌کند. در این مدل، شرایط علّی شامل فضای رقابتی، فضای آموزشی غیرجذاب، تدریس ناکارآمد، شکاف آموزشی مدارس سمپاد و آموزشگاه‌های خصوصی و فشار تکلیف بود؛ شرایط زمینه‌ای مشتمل بر ناکارآمدی فردی، کم‌تحرکی بدنی و کمبود سرگرمی، مشکلات سلامت جسمانی و بحران هویت؛ شرایط مداخله‌گر شامل خانواده ناکارآمد، شکاف بین آموزش و نیازهای واقعی زندگی و کمبود حمایت اجتماعی بودند. راهبردها شامل درونی‌سازی مشکل و بیرونی‌سازی مشکل و پیامدهای پدیده شامل افت عملکرد تحصیلی، بی‌انگیزگی تحصیلی، احساس محرومیت و کاهش عزت‌نفس شناسایی شد.

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل‌یابی معادلات ساختاری نقش میانجی هیجان طلبی در رابطه بین راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و سبک‏های دلبستگی زناشویی با میل به خیانت زناشویی در زنان کاربر شبکه اجتماعی اینستاگرام بود. روش این مطالعه توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش زنان کاربر شبکه اجتماعی شهر تهران در نیمه اول سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین(2023) و با روش نمونه‏گیری هدفمند 440 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌‌های پژوهش شامل مقیاس میل به خیانت بشیرپور و همکاران(1397)، پرسشنامه تنظیم‌ شناختی هیجانی گرانفسکی و کرایج(2006)، مقیاس دلبستگی زناشویی سندبرگ و همکاران(2012) و مقیاس هیجان‌ طلبی زاکرمن (2007) بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم تنظیم شناختی هیجان ناسازگارانه(52/0=β و 001/0=sig)، تنظیم شناختی هیجان سازگارانه(44/0- =β و 001/0=sig)، دلبستگی زناشویی خود (51/0- =β و 001/0=sig)، دلبستگی زناشویی همسر(52/0- =β و 027/0=sig) و هیجان‏طلبی(43/0=β و 006/0=sig) بر روی میل به خیانت معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که هیجان‏طلبی در رابطه بین راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و سبک‏های دلبستگی زناشویی با میل به خیانت نقش میانجی و معنادار دارد. با توجه به یافته‏های این پژوهش و نقش راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و رفتار دلبستگی در روابط زناشویی در میل به خیانت در زنان کاربر شبکه اجتماعی اینستاگرام استفاده از آموزش تنظیم هیجان و مداخلات دلبستگی محور از جمله خانواده درمانی مبتنی بر دلبستگی برای بهبود میل به خیانت در این زنان پیشنهاد می‌شود.

چکیده هدف پژوهش حاضر تدوین و اثربخشی بسته‌ قصه‌گویی مبتنی بر قصه‌های کهن بر مهارت‎های کلامی و شناختی کودکان دیرآموز می‌باشد. پژوهش حاضر با رویکرد آمیخته طراحی شده است. روش کیفی پژوهش از نوع تحلیل محتوا مبتنی بر مصاحبه نیمه‌ساختاریافته بوده و داده‌های کیفی با استفاده از کدگذاری مضامین اصلی و فرعی تحلیل شده‌اند. و روش کمی بصورت نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل اساتید روانشناسی دانشگاه شهرستان جهرم، متخصصین و کارشناسان حوزه ادبیات کودکان شهرستان جهرم در سال تحصیلی 1403-1402 که به روش نمونه‌گیری هدفمند و مصاحبه در حد اشباع ۱۲ نفر انتخاب و در بخش کمی شامل دانش‌آموزان دیرآموز دوره ابتدایی اول شهرستان جهرم که به روش نمونه‌گیری هدفمند حجم نمونه‌ای برابر با 30 نفر انتخاب شدند. و برای تجزیه و تحلیل داده‌های بخش کمی از روش آماری تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. ابزار گردآوری داده‌های کمی شامل آزمون استاندارد شده‌ رشد زبان 3 TOLD P و آزمون هوش وکسلر ۵ (WISC-V) بود. براساس تحلیل داده در بخش کیفی بسته‌ی قصه‌گویی مبتنی بر قصه‌های کهن برای دانش‌آموزان دیرآموز دوره‌ی ابتدایی اول شامل: رشد مهارت‌های کلامی، رشد مهارت‌های شناختی، و رشد مهارت‌های اجتماعی در 30 جلسه تدوین شد. نتایج نشان داد آموزش بسته‌ی قصه‌گویی مبتنی بر قصه‌های کهن منجر به بهبود معنادار مهارت‌های کلامی و مهارت‌های شناختی در دانش‌آموزان دیرآموز دوره ابتدایی اول شد. بنابراین نتیجه میگیریم که استفاده از بسته قصه‌گویی مبتنی بر قصه‌های کهن می‌تواند ابزاری مؤثر برای تقویت مهارت‌های کلامی و شناختی کودکان دیرآموز باشد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف ارائه الگویی از بدریخت‌انگاری بدنی بر پایه اضطراب اجتماعی، با در نظر گرفتن نقش میانجی احساس حقارت، در مراجعان کلینیک‌های زیبایی دارای نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه مراجعان کلینیک‌های زیبایی شهر تبریز در بازه زمانی دی تا اسفند ۱۴۰۳ بود که نشانه‌هایی از اختلال شخصیت مرزی داشتند. نمونه‌ای به حجم ۲۵۰ نفر از طریق روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: مقیاس فراشناخت بدریخت‌انگاری بدنی (Rabiei et al., 2014)، مقیاس اضطراب اجتماعی (Jerabek, 1996)، مقیاس احساس حقارت (Yao et al., 1997) و پرسشنامه اختلال شخصیت مرزی (Gashtasbi Asl et al., 2017). تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری در نرم‌افزار Amos-24 صورت گرفت.

یافته‌ها نشان داد اضطراب اجتماعی تأثیری مستقیم و معنادار بر احساس حقارت و بدریخت‌انگاری بدنی دارد (P<0.05). همچنین، احساس حقارت نقش میانجی معناداری در رابطه بین اضطراب اجتماعی و بدریخت‌انگاری بدنی ایفا می‌کند.

در مجموع، می‌توان نتیجه گرفت که احساس حقارت می‌تواند زمینه‌ساز اضطراب اجتماعی و در نهایت بدریخت‌انگاری بدنی باشد. بر این اساس، به متخصصان بهداشت روان توصیه می‌شود با تکیه بر این یافته‌ها، در جهت شناسایی و مداخله مؤثر بر احساس حقارت اقدام نموده و مداخلاتی طراحی کنند که به کاهش پیامدهای روانی و اجتماعی آن کمک کند.

چکیده با توجه به اهمیت توجه به سلامت روان کارکنان اقماری که نقش مهمی در بهره‌وری و اثربخشی سازمانی دارند؛ این پژوهش با هدف بررسی رابطه‌ی سبک‌های دلبستگی، تاب‌آوری و حمایت سازمانی ادراک‌شده با افسردگی شغلی و نقش میانجی‌گری احساس تنهایی در کارکنان اقماری شرکت ستاره خلیج فارس انجام شد. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه‌ی آماری شامل ۶۵۰ نفر از کارکنان اقماری بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس، ۲۳۷ نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد شامل سبک‌های دلبستگی هازن و شیور(1987)، مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون(2003)، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده آیزنبرگر و همکاران(1986)، مقیاس احساس تنهاییUCLA (راسل و همکاران، 1980) و پرسشنامه افسردگی شغلی بیانچی و همکاران(2021) جمع‌آوری و با نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند.یافته‌ها نشان داد که سبک دلبستگی اجتنابی رابطه مثبت و سبک ایمن رابطه منفی با افسردگی شغلی دارد، در حالی که سبک دوسوگرا رابطه معناداری با این متغیر نداشت. تاب‌آوری و حمایت سازمانی ادراک‌شده نیز با افسردگی رابطه منفی داشتند. احساس تنهایی به‌عنوان متغیر میانجی، رابطه سبک‌های دلبستگی ناایمن و تاب‌آوری پایین با افسردگی را تسهیل کرد، اما در رابطه حمایت سازمانی با افسردگی نقش واسطه‌ای نداشت. تحلیل مسیر نشان داد که احساس تنهایی قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده افسردگی است.این پژوهش بر اهمیت عوامل روان‌شناختی و سازمانی در پیشگیری از افسردگی شغلی کارکنان اقماری تأکید دارد و پیشنهاد می‌کند سازمان‌ها با برگزاری کارگاه‌های تاب‌آوری، تقویت حمایت اجتماعی و بهبود شرایط ارتباطی، سلامت روان این گروه را ارتقا دهند.

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی درمان حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد و درمان مواجهه روایی بر کاهش علائم استرس پس از سانحه در زنان قربانی پیمان‏شکنی زناشویی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به مراکز روانشناسی دکتر شهرام ناصری (نوبنیاد، صدر و دولت) شهر تهران تابستان 1403 بودند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند تعداد 45 نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش (هر گروه 15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. سپس گروه‌‌ آزمایش اول تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد و گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان مواجهه روایی رابطه قرار گرفتند. از مقیاس اختلال استرس پس از سانحه شهروندان (RCMD) نوریس و پریلا به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده‌ها از به‌دست‌آمده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر با نرم افزار SPSS نسخه 28 استفاده شد. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پسآزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر علائم استرس پس از سانحه در زنان قربانی پیمان‏شکنی زناشویی داشته است (05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد اثربخشی بیشتری بر کاهش علائم استرس پس از سانحه دارد (05/0>P).

چکیده این پژوهش با هدف شناسایی عوامل زمینه‌ساز و فعال‌کننده رفتار خودکشی در نوجوانان، به روش کیفی و با رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. جامعه هدف شامل نوجوانان ۱۲ تا ۲۰ ساله با سابقه تجربه زیسته اقدام به خودکشی در شهرهای شمالی استان فارس (خرم‌بید، بوانات، اقلید و آباده)، در طول سال‌های 1403-1402 بود. در مجموع ۲۲ شرکت‌کننده به روش نمونه‌گیری هدفمند تا رسیدن به حد اشباع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری شدند. قابلیت اطمینان داده‌های مصاحبه با استفاده از چهار معیار قابل قبول بودن، قابل اعتماد بودن، تعمیم‌پذیری و تأییدپذیری ارزیابی شد. داده‌های ثبت شده با استفاده از نرم‌افزار آمار کیفی مکس‌ کیودا- ویرایش دهم (MAXQDA-10) و از طریق تحلیل مضمون کیفی تجزیه و تحلیل شدند. تحلیل محتوای کیفی پاسخ‌های شرکت‌کنندگان، پنج مضمون کلیدی مرتبط با عوامل زمینه‌ای مؤثر بر خودکشی نوجوانان را آشکار کرد: (1) عوامل جمعیت‌شناختی، (2) عوامل اجتماعی، (3) عوامل اقتصادی، (4) عوامل سیاست‌گذاری و (5) عوامل فرهنگی. علاوه بر این، عوامل فعال‌ساز به دو دسته اصلی تقسیم شدند: (1) عوامل توانمندساز بیرونی و (2) عوامل توانمندساز درونی. این یافته‌ها بر تأثیر عوامل زمینه‌ای و فعال‌کننده متنوع بر خودکشی تأکید دارند. بنابراین، برای سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در سطوح محلی، ملی و جهانی بسیار مهم است که این عوامل خطر زمینه‌ای و فعال‌کننده را در استراتژی‌های خود بگنجانند. در نتیجه، این پژوهش بینش‌های ارزشمندی را برای خدمات پیشگیری، درمانی و پشتیبانی مؤثر در برنامه‌های سلامت روان، به‌ویژه برای متخصصان مداخله در بحران و جامعه‌محور که با افراد در معرض خطر خودکشی کار می‌کنند، ارائه می‌دهد.

چکیده نوجوانی دوره‌ای تحولی و بنیادین برای سلامت روان است که طی آن، عوامل خانوادگی، به‌ویژه سبک‌های فرزندپروری، نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا می‌کنند. فرزندپروری هلیکوپتری، به عنوان الگویی مبتنی بر کنترل افراطی، با آسیب به استقلال‌طلبی نوجوانان می‌تواند زمینه‌ساز بروز مشکلاتی مانند اضطراب و افسردگی گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری روابط بین فرزندپروری هلیکوپتری مادرانه و پدرانه با اضطراب و افسردگی، با در نظر گرفتن نقش میانجی ناگویی خلقی، انجام شد. این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی نمونه‌ای شامل ۳۵۱ نوجوان ۱۴ تا ۱۸ ساله شهرستان خمیر که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند، اجرا گردید. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه کوتاه فرزندپروری هلیکوپتری (HPI-S)، مقیاس ناگویی خلقی تورنتو (TAS-20) و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-21) استفاده شد و تحلیل داده‌ها از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با نرم‌افزارهای SPSS و Mplus صورت گرفت. نتایج نشان داد که فرزندپروری هلیکوپتری مادرانه هیچ‌گونه رابطه معناداری با متغیرهای پژوهش ندارد؛ اما فرزندپروری هلیکوپتری پدرانه به طور مستقیم و مثبت، ناگویی خلقی، اضطراب و افسردگی را پیش‌بینی می‌کند. همچنین، ناگویی خلقی نقش میانجی معناداری در رابطه بین کنترل پدرانه و نشانه‌های اضطراب و افسردگی ایفا نمود و خود پیش‌بینی‌کننده نیرومندی برای اضطراب و به‌ویژه افسردگی بود. شاخص‌های برازش، تناسب عالی مدل را با داده‌ها تأیید کردند. این یافته‌ها بر تأثیر متمایز کنترل پدرانه به عنوان یک عامل خطر برای سلامت روان نوجوانان تأکید داشته و تلویحات مهمی برای طراحی مداخلات بالینی و برنامه‌های آموزشی متمرکز بر کاهش رفتارهای کنترل‌گرایانه پدران و تقویت مهارت‌های هیجانی در خانواده دارند.

چکیده در مطالعات اخیر، نقش آسیب‌پذیری‌های مربوط به خود در ایجاد و حفظ اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) موردتوجه قرارگرفته است، اما درک کافی از ریشه‌های تحولی چنین آسیب‌پذیری‌هایی وجود ندارد. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ترس از خود در رابطه سبک‌های والدینی تجربه‌شده از سوی مادر و شدت علائم وسواسی-اجباری در افراد انجام‌شده است. جامعه هدف، کلیه بزرگ‌سالان بالای ۱۸ سال و نمونه پژوهش شامل ۲۸۱ نفر ( 74 درصد زن) بود. ابزارهای مورداستفاده در پژوهش، شامل پرسشنامه اقتدار والدین (PAQ)، مقیاس وسواسی-اجباری ییل-براون (Y-BOCS) و پرسشنامه ترس از خود (FSQ) بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-27 و Amos-24 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. نتایج حاضر از تحلیل مسیر نشان داد که ترس از خود نقش میانجی معناداری را در رابطه سبک والدینی مستبدانه تجربه‌شده از سوی مادر و میزان علائم وسواسی-اجباری در افراد ایفا می‌کند. به این صورت که تجربه سبک والدینی مستبدانه از سوی مادر، موجب ایجاد تصورات ترسناک از خود شده و فرد رفتارهای وسواسی را به‌عنوان تلاشی جهت خنثی‌سازی یا رد چنین تصوراتی انجام می‌دهد.

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی اثر ویژگی‌های شخصیتی و سواد رسانه‌ای بر نوموفوبیا با نقش میانجی اعتیاد به اینترنت در دانش‌آموزان بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل تحلیل مسیر بود. جامعه‌ی آماری شامل تمامی دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع متوسطۀ ‌اول در مدارس غیر‌دولتی ناحیه‌ی 2 رشت در سال تحصیلی 1404-1403 بود. 200 نفر به روش نمونه‌گیری دردسترس، از چهار مدرسه غیردولتی در مقطع متوسطۀ اول انتخاب شدند، تا به پرسشنامه‌های نوموفوبیا ییلدیریم و کوریا (2015)، فرم کوتاه ویژگی‌های شخصیت مک کری و کاستا (1992)، سواد رسانه‌ای فلسفی (1393) و اعتیاد به اینترنت یانگ (1998) پاسخ دهند. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، مدل تحلیل مسیر و آزمون بوت‌استرپ، تحلیل شد. نتایج نشان داد، ویژگی‌های شخصیتی و سواد رسانه‌ای، اثر مستقیم و معناداری بر نوموفوبیا داشتند. همچنین یافته‌ها نشان داد، ویژگی‌های شخصیتی به جز برون‌گرایی، اثر مستقیم و معناداری بر اعتیاد به اینترنت داشتند. به‌علاوه، اثر غیرمستقیم ویژگی‌های شخصیتی، بر نوموفوبیا از طریق اعتیاد به اینترنت معنادار بود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اعتیاد به اینترنت، اثرات ویژگی‌های شخصیتی بر نوموفوبیا را تحت تأثیر قرار داد، اما در رابطه بین سواد رسانه‌ای و نوموفوبیا، نقش میانجی معناداری نداشت.

چکیده پژوهش حاضر به منظور بررسی نقش واسطه‌ای حساسیت به طرد در ارتباط بین روابط موضوعی و ترس از صمیمیت انجام شد. روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف بنیادی و به لحاظ روش گردآوری داده‌ها از نوع پژوهش‌های توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل افراد ساکن تهران در بازه سنی 18 تا 50 سال در سال 1402 بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 247 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از مقیاس روابط موضوعی بل (۱۹۹۵)، پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (۱۹۹۶) و مقیاس ترس از صمیمیت دسکاتنر و ثلن (۱۹۹۱) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش آماری معادلات ساختاری و نرم‌افزار AMOS 24 استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد بین روابط موضوعی و حساسیت به طرد (42/0r=) و بین حساسیت به طرد و ترس از صمیمیت (37/0r=) رابطه مثبت و معنی‌دار وجود دارد. همچنین این نتایج نشان می‌دهد که روابط موضوعی می‌تواند ترس از صمیمیت را به صورت مثبت (58/0β=) پیش‌بینی کند. همچنین نقش واسطه‌ای حساسیت به طرد نیز بین روابط موضوعی و ترس از صمیمیت (14/0β=) تایید شد. بر اساس یافته‌های پژوهش، به نظر می‌رسد که حساسیت به طرد می‌تواند به‌عنوان یکی از سازوکارهای کلیدی در شکل‌گیری ترس از صمیمیت عمل کند؛ از این رو، مداخلات روان‌درمانی با تمرکز بر کاهش حساسیت به طرد، می‌توانند به‌طور غیرمستقیم به اصلاح روابط موضوعی و در نهایت کاهش ترس از صمیمیت منجر شوند.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بازنویسی و اثربخشی مشاوره گروهی با رویکرد اسلامی بر علائم افسردگی در نوجوانان دختر افسرده انجام شد. این مطالعه از نوع آمیخته و در دو مرحله صورت گرفت. در مرحله اول، بسته مشاوره گروهی با رویکرد اسلامی درمانی افسردگی الگوی فیاض (1396) بازنویسی و با استفاده از ضرایب محتوایی CVR و CVI (بالاتر از 90/0) اعتبارسنجی شد. در مرحله دوم، پژوهش به‌صورت نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام گردید. جامعه آماری شامل نوجوانان دختر افسرده شهر اصفهان بود که با نمونه‌گیری هدفمند، 30 نفر انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش مشاوره گروهی با رویکرد اسلامی را در 12 جلسه 60 دقیقه‌ای دریافت کردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی با رویکرد قرآنی فیاض و همکاران (1392) بود. نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که در مرحله پس‌آزمون و پیگیری، میانگین نمرات علائم افسردگی گروه آزمایش به‌طور معناداری نسبت به گروه کنترل کاهش یافته است (05/0>P). این نتایج نشان‌دهنده اثربخشی مشاوره گروهی با رویکرد اسلامی در کاهش علائم افسردگی نوجوانان دختر است. بنابراین، بسته مشاوره گروهی با رویکرد اسلامی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مؤثر و مکمل در مراکز مشاوره، مدارس و دیگر اماکن آموزشی برای نوجوانان افسرده مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی امیدواری و خودکارآمدی در رابطه بین تکانشگری و رفتارهای خود آسیب- ‌رسان در دانشجویان بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه سمنان در سال تحصیلی 1403-1402 بود که از میان آن‌ها 330 نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهای خودآسیب‌رسان، مقیاس تکانشگری، مقیاس امیدواری و مقیاس خودکارآمدی عمومی بودند. داده‌ها با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای SPSS 26 وAMOS 22 تحلیل شد. نتایج نشان داد که تکانشگری به‌طور مثبت و معناداری با رفتارهای خودآسیب‌رسان مرتبط است. همچنین، امیدواری و خودکارآمدی در این رابطه نقش میانجی معناداری ایفا کردند، به این صورت که کاهش سطح امیدواری و خودکارآمدی، تأثیر تکانشگری بر رفتارهای خودآسیب‌رسان را تقویت می‌کند. مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود. بر اساس یافته‌های این پژوهش، افراد با تکانشگری بالا به دلیل کاهش امیدواری و خودکارآمدی، احتمال بیشتری برای درگیر شدن در رفتارهای خودآسیب‌رسان دارند. بنابراین، پیشنهاد می‌شود که مداخلات درمانی و پیشگیرانه با تمرکز بر تقویت امیدواری و خودکارآمدی در افراد دارای تکانشگری بالا طراحی شوند تا از بروز رفتارهای خودآسیب‌رسان جلوگیری شود.

چکیده پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه‌نگر و رفتاردرمانی دیالکتیکی بر احساس شرم و افکار خودکشی در بیماران افسرده صورت گرفت. این پژوهش نیمه ازمایشی و با طرح پیش‌آزمون-پس آزمون و گروه کنترل و پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل افراد افسرده مراجعه کننده به کلینیک‌های روانشناسی شهر شیراز (سه کلینیک) در تابستان سال 1402 بود. از بین 112، 45 نفر که به‌صورت هدفمند بر اساس نمره برش 19 در سیاهه افسردگی (بک، 1996) انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری گمارش شدند. بعد از ریزش، هر گروه به 11 نفر رسید. هر سه گروه پرسشنامه‌های افسردگی بک، احساس شرم (اندروز و همکاران، 2002) و مقیاس سنجش افکار خودکشی (بک، 1961) را تکمیل کردند. گروه فراتشخیصی یکپارچه‌نگر به مدت 12 جلسه (هر جلسه 90 دقیقه) و گروه رفتاردرمانی دیالکتیک به مدت 11 جلسه (هر جلسه 90 دقیقه) درمان دریافت کردند. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد هر دو مداخله درمانی فراتشخیصی و رفتاردرمانی دیالکتیک در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری باعث کاهش احساس شرم (310/14F=، 603/1df= و 001/0P<) و افکار خودکشی (789/23F=، 146/1df= و 001/0P<) شدند. این نتیجه برای احساس شرم تعامل زمان و گروه (609/6F=، 206/3df= و 01/0P<) و افکار خودکشی تعامل زمان و گروه (101/7F=، 292/2df= و 01/0P<) تا مرحله پیگیری ماندگار بود. همچنین یافته‌ها نشان داد که بین مداخله درمان فراتشخیصی و رفتاردرمانی دیالکتیک در کاهش احساس شرم و افکارخودکشی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/>P).

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه‌نگر کودک‌محور بر اختلال خواب و احساس تنهایی کودکان ۷ تا ۱۱ سال دارای تجربه سوگ انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کودکان ۷ تا ۱۱ سال دارای تجربه سوگ بود که در سال تحصیلی 1404-1403 در شهر اصفهان مشغول به تحصیل بودند. در این پژوهش تعداد 36 کودکان با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه‌های آزمایش و گواه جایدهی شدند (18 کودک در گروه آزمایش و 18 کودک در گروه گواه). کودکان حاضر در گروه آزمایش درمان فراتشخیصی یکپارچه‌نگر کودک‌محور را طی ده هفته در ده جلسه 75 دقیقه‌ای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه سوگ کودکان (CGQ)، پرسشنامه احساس تنهایی کودکان (CLQ) و پرسشنامه اختلال خواب کودک (SCDQ) استفاده شد. داده‌های با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی یکپارچه‌نگر کودک‌محور بر اختلال خواب (0001/0>P) و احساس تنهایی (0001/0>P) کودکان دارای تجربه سوگ تأثیر معنادار دارد. بر اساس یافته‌های پژوهش درمان فراتشخیصی یکپارچه‌نگر کودک‌محور با بکارگیری با شناسایی هیجان‌ها، آموزش آگاهی هیجانی، ارزیابی مجدد شناختی، شناسایی الگوهای اجتناب از هیجان و بررسی رفتارهای ناشی از هیجان قادر است به عنوان یک روش کارآمد جهت کاهش اختلال خواب و احساس تنهایی کودکان دارای تجربه سوگ مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده هدف: هدف این پژوهش تدوین بسته آموزشی توانمندسازی روانی- هیجانی و بررسی اثربخشی آن بر خودنظم‌دهی هیجانی افراد دارای نشانگان پانیک بود.
روش‌ها: روش پژوهش در بخش کیفی، تحلیل مضمون و در بخش کمی نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل منابع مرتبط و افراد دارای نشانگان پانیک (تحت مصاحبه نیمه ساختاریافته)؛ و در بخش کمی شامل افراد دارای نشانگان پانیک مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز در فصل تابستان سال 1403 بود. 36 فرد دارای نشانگان پانیک با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 18 نفر). افراد حاضر در گروه آزمایش بسته توانمندسازی شناختی- روانی را در هشت جلسه دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه اختلال پانیک (PDQ) و پرسشنامه خودنظم‌دهی هیجانی (ESRQ) استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که بسته توانمندسازی شناختی- روانی از نظر متخصصان دارای روایی محتوایی کافی است. همچنین این بسته بر خودنظم‌دهی هیجانی افراد دارای نشانگان پانیک در مرحله پس‌آزمون تأثیر معنادار دارد (0001/0>P). این نتایج در مرحله پیگیری نیز پایدار بود.
نتیجه‌گیری: بر این اساس می‌توان گفت بسته توانمندسازی روانی- هیجانی با استفاده از مدیریت نگرانی‌های افراطی، ارائه تکنیک‌های کنترل خشم، آگاهی از عملکرد هیجانات، آموزش تغییر ارزیابی‌‌های شناختی، مهارت‌های تحمل هیجانات و افکار منفی و تکنیک‌های ذهن‌آگاهی می‌تواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود خودنظم‌دهی هیجانی افراد دارای نشانگان پانیک مورد استفاده گیرد.

چکیده هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر نشانه های سوگ طولانی مدت و نشخوارفکری بود. این پژوهش در قالب یک مطالعه موردی بالینی انجام شد. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام شد. مراجع، خانمی 32 ساله، با تشخیص اختلال سوگ طولانی‌مدت به مدت بیش از 4 سال، در کلینیک روانشناسی دانشگاه تهران تحت درمان قرار گرفت. طراحی پژوهش به صورت خط پایه – مداخله – پیگیری بود. مداخلات درمانی شامل 4 جلسه‌ی انفرادی مبتنی بر اصول پارادوکس‌درمانی به تمرکز بر چارچوب تحلیل- پارادوکسی و با استفاده از فنون تداعی آزاد و برنامه زمانی پارادوکسی بود. ابزارهای سنجش شامل مصاحبه تشخیصی، مقیاس تجربه سوگ (GEI)و مقیاس نشخوار فکری نولن-هوکسما و مارو بودند. یافته‌ها نشان‌دهنده کاهش چشمگیر در شدت نشانه‌های سوگ و بهبود پایدار در نشخوار فکری بودند. همچنین، تغییرات مثبت در تنظیم هیجان، خودآگاهی هیجانی و بازسازی معنای فقدان در گزارش‌های مراجع و ارزیابی درمانگر مشهود بود. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مدل پارادوکس‌درمانی بسیار کارآمد بود و تغییرات و پیشرفت های درمانی در پیگیری 2 ماهه و 6 ماهه بالای 80 درصد ارزیابی شد و در پیگیری های انجام شده عودی هم صورت نگرفت. با توجه به نتایج حاصل از یافته های پژوهش می توان گفت پارادوکس درمانی می‌تواند به عنوان یک مدل درمانی مؤثر در درمان سوگ طولانی‌مدت، مورد توجه قرار گیرد.

چکیده هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی برنامه نقشه راه شادکامی بر بهزیستی روان‌شناختی و شادکامی دانش‌آموزان پسر دوره دوم متوسطه بود. این مطالعه به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر سبزوار در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰4 بود. در این پژوهش تعداد ۸۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 40 دانش‌آموز) جایگزین شدند. گروه آزمایش، برنامه نقشه راه شادکامی را در ۵ جلسه ۲ ساعته دریافت کرد. ابزار پژوهش شامل مقیاس بهزیستی روان‌شناختی ریف (RSPWB) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد (OHI) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برنامه نقشه راه شادکامی بر بهزیستی روان‌شناختی و شادکامی دانش‌آموزان پسر تأثیر معنی‌داری دارد (001/0 > p). با استناد به یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که برنامه نقشه راه شادکامی با تقویت هم‌زمان مؤلفه‌های عاطفی (شادکامی) و معناگرایانه (بهزیستی روان‌شناختی)، یک مداخله مؤثر و پایا برای ارتقای شکوفایی دانش‌آموزان در محیط‌های تحصیلی است.

چکیده هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سیستم‌های مغزی–رفتاری و گرایش به خیانت زناشویی با نقش میانجی حساسیت اضطرابی انجام شد. روش: این پژوهش توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود و ۲۰۰ نفر بر اساس نمونه‌گیری تصادفی نسبتی و مطابق حداقل حجم نمونه مورد نیاز برای تحلیل معادلات ساختاری انتخاب شدند. پس از حذف پرسشنامه‌های ناقص و داده‌های پرت، داده‌های نهایی مورد تحلیل قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سیستم بازداری–فعال‌ساز رفتاری کارور و وایت (1994)، پرسشنامه گرایش به خیانت زناشویی واتلی (2008) و مقیاس حساسیت اضطرابی رایس و همکاران (1986) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای SPSS و AMOS انجام شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد سیستم فعال‌ساز رفتاری با حساسیت اضطرابی(21/0-r=، 01/0p<) رابطه منفی و با گرایش به خیانت زناشویی(39/0r=، 01/0p<) رابطه مثبت دارد. سیستم بازداری رفتاری نیز با حساسیت اضطرابی (27/0r=، 01/0p<) رابطه مثبت و با گرایش به خیانت زناشویی (34/0-r=، 01/0p<) رابطه منفی نشان داد. همچنین حساسیت اضطرابی با گرایش به خیانت زناشویی رابطه منفی معنادار داشت (50/0-r=، 01/0p<). نتیجه‌گیری: این نتایج حاکی از نقش میانجی حساسیت اضطرابی است و نشان می‌دهد تقویت مهارت‌های تنظیم هیجان و کاهش آسیب‌پذیری‌های هیجانی می‌تواند گرایش به خیانت را کاهش داده و به بهبود روابط عاطفی در محیط‌های دانشگاهی کمک کند.

چکیده این مطالعه با هدف بررسی نقش میانجی اشتیاق‌تحصیلی در رابطه بین مهارت‌های حل مسئله و پیشرفت تحصیلی و نیز شناسایی عوامل مؤثر بر اشتیاق‌تحصیلی در دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه، با استفاده از طرح پژوهش آمیخته با رویکرد تبیینی متوالی انجام شد. در این پژوهش کاربردی از نوع توصیفی-تحلیلی، جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان میناب به تعداد 4406 نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، 351 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای (برای بخش کمی) و 16 نفر، تا رسیدن به حد اشباع و به صورت هدفمند (برای بخش کیفی) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها در بخش کمی سه پرسشنامه استاندارد مهارت‌های حل‌مسئله هپنر و پترسن، پیشرفت‌تحصیلی فام و تیلور و اشتیاق‌تحصیلی گونیوس و کوزو و در بخش کیفی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته بود. جهت تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها در بخش کمی از مدل معادلات ساختاری با استفاده از روش حداقل مربعات جزئی (PLS) و در بخش کیفی از تحلیل مضمون استفاده شد. نتایج نشان داد که اشتیاق‌تحصیلی نقش میانجی جزئی معنا‌داری بین مهارت‌های حل مسئله و پیشرفت‌تحصیلی ایفا می‌کند (β=0.450P<0.05, t>1.96, ) و «عوامل مربوط به مدرسه»، «عوامل روانشناختی فردی»، «نقش فناوری آموزشی»، «نقش جامعه خارج از مدرسه»، «نقش راهبردهای فراشناختی»، «نقش عوامل اقتصادی» و «نقش سلامت جسمانی» عوامل مربوط به اشتیاق‌تحصیلی هستند که در این فرایند موثر می‌باشند. با توجه به نقش میانجی‌گرایانه‌ی اشتیاق‌تحصیلی، پیشنهاد می‌شود معلمان و مشاوران آموزشی با تمرکز بر ارتقاء عوامل مؤثر، زمینه‌ی بهبود پیشرفت تحصیلی را فراهم آورند.

چکیده هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر استرس ادراک شده و خستگی هیجانی در افراد با علائم میگرنی انجام شد.
روش: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری یک‌ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که طبق فراخوان در سال 1404، ساکن تبریز بوده و علائم میگرن داشتند. ۳۰ بیمار به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای‌دهی شدند. گروه آزمایش، مداخله‌ی درمان مبتنی بر شفقت را طی ۶ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای دریافت کرد.
یافته‌ها: داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت به‌طور معناداری منجر به کاهش استرس ادراک شده و خستگی هیجانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (>p0.001).
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌ها، درمان مبتنی بر شفقت می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در کنار درمان‌های پزشکی برای کاهش استرس و خستگی هیجانی در بیماران میگرنی مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله تلفیقی مبتنی بر مصاحبه انگیزشی و آموزش مهارت‌های فراشناختی بر هدف‌گرایی تحصیلی و اشتیاق به مدرسه دانش‌آموزان پایه دوازدهم انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون، پیگیری دوماهه و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دختر پایه دوازدهم شهر شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی دوازده جلسه مداخله تلفیقی مبتنی بر مصاحبه انگیزشی و آموزش مهارت‌های فراشناختی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه هدف‌گرایی تحصیلی بوفارد و همکاران و پرسشنامه اشتیاق به مدرسه وانگ و همکاران گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد مداخله تلفیقی موجب افزایش معنادار هدف‌گرایی تحصیلی و اشتیاق به مدرسه در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (001/0>P) و این اثرات در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند. بر این اساس، مداخله تلفیقی مبتنی بر مصاحبه انگیزشی و آموزش مهارت‌های فراشناختی می‌تواند به‌عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای انگیزش، هدف‌گرایی تحصیلی و اشتیاق به مدرسه دانش‌آموزان در برنامه‌های مشاوره و روان‌شناسی مدرسه مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده تجارب مثبت و منفی دوران کودکی و شیوه پردازش هیجان‌های مرتبط با آن‌ها، می‌توانند در شکل‌گیری و تداوم نشانگان روان‌شناختی دوران بزرگسالی نقش مهمی ایفا کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی راهبردهای تنظیم شناختی هیجان سازش‌نایافته و نقش تعدیل‌گر تجربیات خیرخواهانه کودکی در رابطه بین تجربه ترومای کودکی با نشانگان روان‌شناختی دانشجویان بود. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی کرمانشاه در نیمسال تحصیلی اول 1405-1404 بود. نمونه متشکل از 424 دانشجو (304 دختر و 120 پسر) بود که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شده و ابزار پژوهش از جمله تجربه ترومای دوره کودکی برنستاین (2003)، نشانگان روان‌شناختی لاوبیوند و لابیوند (1995)، راهبردهای تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (2006) و تجربیات خیرخواهانه دوره کودکی نارایان و همکاران (2018) را تکمیل نمودند. تحلیل داده‌ها در نرم‌افزارهای آماری SPSS-24 و AMOS-24 انجام گردید. نتایج آزمون استروپ حاکی از تائید نقش میانجی راهبردهای تنظیم شناختی هیجان سازش‌نایافته در رابطه بین تجربه ترومای کودکی و نشانگان روان‌شناختی بود. اما نتایج همبستگی تفکیکی و اثر تعاملی در بررسی نقش تعدیل‌گر تجربیات خیرخواهانه معنادار نبود (0/05

چکیده پژوهش حاضر با هدف تحلیل کیفی روابط زوجی زنان متأهل اقدام‌کننده به خودکشی در شهرستان بویراحمد انجام گرفت. روش پژوهش کیفی، از نوع تحلیل مضمون بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) شهرستان بویراحمد بوده که تجربه خودکشی ناموفق داشتند. از روش نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد و تعداد نمونه به اندازه‌ای انتخاب شد که عناصر اساسی مطالعه به حد اشباع رسید، به این صورت که پس از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 15 نفر، پاسخ‌های آنها به حالت اشباع رسید و مضامین اصلی موردنظر استخراج گردید. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش تحلیل مضمون به شیوه کلایزی استفاده شد و کدگذاری، خوشه‌بندی واحدهای مرتبط و استخراج مضمون‌های اصلی انجام شد. این تحلیل به شناسایی، 16 زیرمضمون و 6 مضمون اصلی انجامید که عناصر و مولفه‌های روابط زوجی موثر بر اقدام به خودکشی زنان متأهل بوده‌اند. این مضامین عبارت‌ بودند از: عدم حمایت، شک و بدبینی، خیانت، خشونت، ضعف مهارت-های ارتباطی و پریشانی و اختلالات روانشناختی زوجین. پیشنهاد می‌شود به مردانی که همسرانشان تجربه خودکشی ناموفق داشته‌اند، آموزش‌هایی توسط سازمان‌های آموزشی و بهداشتی در حین بیماری و بهبودی همسرشان ارائه شود.

چکیده The aim of this study was to investigate the effectiveness of emotion regulation-based therapy in reducing rumination, cognitive inflexibility, external shame, and negative affect among adolescent girls with symptoms of body dysmorphic disorder (BDD). This quasi-experimental study employed a pretest–posttest control-group design. The study population consisted of adolescent girls aged 16–18 years who exhibited symptoms of BDD in Tabriz during the 2025–2026 academic year. Initially, 300 students from two schools were screened using the Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale for Body Dysmorphic Disorder (Y-BOCS-BDD; Phillips et al., 1997). Students who scored above 20 were identified, and 40 eligible participants who agreed to participate were enrolled and randomly assigned to the experimental and control groups (n = 20 per group). Four participants subsequently withdrew, leaving 36 participants (n = 18 per group) in the final analysis. At pretest, participants completed the Ruminative Response Scale (Nolen-Hoeksema & Morrow, 1991), the Cognitive Inflexibility Scale (Dennis & Vander Wal, 2010), the External Shame Scale (Goss et al., 1994), and the Negative Affect subscale of the Positive and Negative Affect Schedule (Watson et al., 1988). The experimental group received emotion regulation-based therapy based on Gross’s (2002) model in eight 90-minute group sessions, whereas the control group received no intervention. Posttest data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) in SPSS. The results indicated that the intervention significantly reduced rumination, cognitive inflexibility, external shame, and negative affect compared with the control condition, F(4, 27) = 21.46, p < 0.001, ηp² = 0.76.

چکیده پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش‌های واسطه‌ای دشواری در تنظیم هیجان و عزت‌نفس در رابطه بین سبک‌های دلبستگی ناایمن و نوموفوبیا انجام شده است. روش این پژوهش توصیفی - همبستگی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعة آماری شامل دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم کرمانشاه بود که تعداد 480 دانش‌آموز با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسش‌نامه‌های نوموفوبیا (Yildirim & Correia)، سبک‌های دلبستگی (Collins & Read)، دشواری در تنظیم هیجان (Bjureberg et al.) و عزت‌نفس (Rosenberg) پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با نرم افزارهای SPSS و AMOS انجام شد. یافته‌ها نشان داد که سبک دلبستگی اضطرابی هم به‌طور مستقیم و هم به‌طور غیرمستقیم، از طریق میانجی‌گری دشواری در تنظیم هیجان و عزت‌نفس، با نوموفوبیا رابطه معناداری داشت (0.05p<). در مقابل، سبک دلبستگی اجتنابی اثر مستقیم معناداری بر نوموفوبیا نداشت، اما اثر غیرمستقیم آن از طریق میانجی‌گری دشواری در تنظیم هیجان و عزت‌نفس معنادار بود. شاخص‌های برازش نیز نشان دادند که مدل تجربی از برازش قابل‌قبولی برخوردار است. همچنین، ضریب تعیین مدل نشان داد که متغیرهای پیش‌بین توانستند ۵۳ درصد از واریانس نوموفوبیا را تبیین کنند. بر اساس یافته‌های این پژوهش، پیشنهاد می‌شود مداخلات پیشگیرانه و آموزشی با هدف مدیریت استفاده از تلفن هوشمند و شناسایی عوامل زمینه‌ساز نوموفوبیا، از جمله سبک‌های دلبستگی ناایمن، طراحی و اجرا شوند. این مداخلات می‌توانند با هدف کاهش نوموفوبیا و پیشگیری از پیامدهای روان‌شناختی مرتبط با آن، بر تقویت مهارت‌های تنظیم هیجان و ارتقای الگوهای سازگارانه استفاده از تلفن هوشمند تمرکز کنند.

چکیده هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش رفتاردرمانی دیالکتیکی بر رفتارهای خودآسیب رسان و تحمل پریشانی در نوجوانان پسر دامنه سنی 12 تا 18 سال شهر بندرعباس در سال 1400 بود. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه نوجوانان مراجعه‌کننده به کلینیک‌های مشاوره شهر بندرعباس با سابقه رفتارهای خودآسیب رسان بود. در این پژوهش تعداد 30 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایشی و گواه گمارده شدند (15 نفردر گروه آزمایشی و 15 نفر در گروه گواه). گروه آزمایشی آموزش رفتار درمانی دیالکتیکی را در 12 جلسه 2 ساعته دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهای خودآسیب رسان Klonsky و پرسشنامه تحمل پریشانی Simons and Gahr بود. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد رفتاردرمانی دیالکتیکی بر رفتارهای خودآسیب رسان و تحمل پریشانی مؤثر بوده است. چنانکه این مداخله توانسته منجر به بهبود رفتارهای خودآسیب‌رسان و تحمل پریشانی در نوجوانان شود. از این رو، بکارگیری آموزش رفتاردرمانی دیالکتیکی به عنوان یک مداخله مؤثر می‌تواند در کاهش رفتارهای ضرب و جرح خویشتن و کاهش پریشانی در نوجوانان پسر مورد استفاده قرار گیرد.
 

چکیده پژوهش حاضر با هدف اعتباریابی مقیاس سنجش هوش معنوی کینگ (SISRI-24) بر روی دانشجویان دانشگاه اصفهان انجام شده است. جامعه‌ی آماری مورد مطالعه شامل کلیه‌ی دانشجویان دانشگاه اصفهان در سال 87- 88 می‌باشد که از این تعداد 250 نفر به عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. در پژوهش حاضر از روش توصیفی استفاده شده ‌است. گردآوری داده‌ها با استفاده از مقیاس سنجش هوش معنوی کینگ (SISRI-24) انجام شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزارهای آماری SPSS-15 و  Amos Graphicsاستفاده شده ‌است. پایایی این مقیاس با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ 88/0 برآورد شد. روایی صوری و محتوایی مقیاس توسط متخصصان روان‌شناسی مورد تایید قرار گرفت. برای برآورد روایی همگرایی از پرسشنامه‌ی تجربه‌ی معنوی غباری بناب به طور همزمان استفاده شده که ضرایب همبستگی این دو پرسشنامه 66/0 به دست آمده است. برای محاسبه‌ی روایی سازه مقیاس از تحلیل عامل اکتشافی و تحلیل عامل تأییدی مرتبه‌ی اول استفاده شد. یافته‌ها ساختار سه عاملی 24 گویه‌یی مقیاس سنجش هوش معنوی را تایید نمودند. نتیجه‌های به دست آمده نشان داد که این مقیاس ابزاری پایا برای سنجش هوش معنوی است و با توجه به روایی و پایایی مناسب، آن را می‌توان در محیط‌های آموزشی و پژوهشی مانند دانشگاه استفاده نمود.

چکیده چکیده
با توجه به دشواری در تنظیم هیجان و کارکردهای اجرایی نوجوانان چاق استفاده از مداخلات روان‌شناختی جهت تنظیم هیجان و بهبود کارکردهای اجرایی نوجوانان چاق از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف این پژوهش اثربخشی آموزش خودتنظیمی بر کنترل وزن، کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان در نوجوانان چاق و دارای اضافه وزن بود. طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی و با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانان چاق و دارای اضافه وزن شهر اصفهان بود که در سال 1398 به مراکز بهداشت این شهرستان مراجعه نموده‌اند. روش نمونه‌گیری به صورت در دسترس از میان مراجعه‌کنندگان به مراکز سلامت شهر اصفهان انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه دشواری تنظیم هیجان گراتز و رومر (2004)، آزمون ویسکانسین و استروپ جهت سنجش کارکردهای اجرایی بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. نتایج تحلیل‌های پژوهش نشان داد که آموزش خودتنظیمی بر سطح توده بدنی، تنظیم هیجان و کارکردهای اجرایی شرکت‌کنندگان مؤثر بود، با این‌حال سطح توده بدنی آزمودنی‌ها به عنوان متغیر مستقل دوم در نتایج پژوهش دخیل نبود. آموزش مبتنی بر تنظیم رفتار بر شاخص توده بدنی، تنظیم هیجان و کارکردهای اجرایی بدون توجه به سطح چاقی و اضافه وزن شرکت‌کنندگان مؤثر بود. با توجه به نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت آموزش خودتنظیمی می‌تواند از طریق بهبود کارکردهای اجرایی و تنظیم هیجان منجر به بهبود خودکنترلی و مدیریت خوردن در نوجوانان شده و در نتیجه موجب کاهش سطح توده بدنی آن‌ها می‌شود.

چکیده در پژوهش‌های روان درمانی ذهن آگاهی به عنوان یک حالت ارتقاء‌ دهنده تفکر خودآگاهی برای بهبود بهزیستی در نظر گرفته می‌شود. در‌ این پژوهش، اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی به شیوه گروهی در کاهش اضطراب و افسردگی دانش‌آموزان مدارس دبیرستانی مورد بررسی قرار گرفت.روش ‌این پژوهش آزمایشی، طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. نمونه شامل 40 نفر از دانش‌آموزان پسر دبیرستانی شهر خرم آباد بود. ابتدا از 420 نفر از افراد آزمون اضطراب و افسردگی به عمل آمد؛ سپس افرادی از جامعه فوق که طبق معیار نقطه برش بالینی در سطح غیر نرمالی قرار داشتند انتخاب شدند و مورد مصاحبه بالینی ساختار یافته قرار گرفتند. از‌ این تعداد، 20 نفر برای گروه آزمایش و 20 نفر برای گروه گواه به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. درمان ذهن آگاهی طی 8 جلسه نود دقیقه‌ای، هر هفته یک جلسه اجرا شد. پس از اتمام جلسه‌ها پس آزمون روی دو گروه آزمایش و کنترل اجرا گردید. نتایج حاصل از تحلیل واریانس‌های چند متغیری، بیانگر کاهش معنی‌دار اضطراب و افسردگی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه است (01/0p<) شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی می‌تواند باعث سلامت روان‌شناختی در دانش‌آموزان شود.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی‌گری تعارض کار- خانواده در رابطه بین استرس و حمایت اجتماعی با خشنودی شغلی و خانوادگی انجام گرفت. نمونه‌ی پژوهش شامل 203 نفر بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس از میان کارکنان یک کارخانه صنعتی در اهواز در سال 1393 انتخاب شدند. در این پژوهش که یک طرح توصیفی از نوع همبستگی است، شرکت‌کنندگان مقیاس استرس شغلی، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک شده، مقیاس شغل به طور کلی ، پرسشنامه استرس خانوادگی، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده- مقیاس خانواده، مقیاس خشنودی خانوادگی و مقیاس تعارض کار- خانواده را تکمیل نمودند. به منظور ارزیابی الگوهای پیشنهادی از الگویابی معادلات ساختاری و جهت آزمودن اثرهای واسطه‌ای از روش خود راه‌انداز و با استفاده از نرم‌افزار AMOS انجام گرفت. شاخص‌های برازش مدل‌یابی معادلات ساختاری الگوهای کلی پژوهش را تأیید کردند. از بین روابط، تنها رابطه مستقیم استرس شغلی و حمایت سازمانی ادراک شده با خشنودی خانوادگی غیرمعنادار بود که از الگوی 1 (میانجی‌گری تعارض کار- خانواده) حذف شدند. شاخص‌های برازندگی به دست آمده نشان دادند که الگوی اصلاح شده نیز از برازش خوبی برخوردار است. نتایج حاصل از روش خود راه‌انداز و فاصله اطمینان حاصل از آن نشان داد که تعارض کار- خانواده میانجی‌گر کامل در رابطه‌ی بین استرس شغلی و حمایت سازمانی ادراک شده با خشنودی خانوادگی، و تعارض خانواده- کار میانجی‌گر جزئی در رابطه‌ی بین استرس خانوادگی و حمایت خانوادگی ادراک شده با خشنودی شغلی است. در محیط سازمان، استرس شغلی و حمایت سازمانی ادراک شده تنها از طریق تعارض کار- خانواده بر خشنودی خانوادگی اثرگذار هستند؛ در حالی که در حیطه خانواده، استرس خانوادگی و حمایت خانوادگی ادراک شده هم به طور مستقیم و هم از طریق تعارض خانواده- کار بر خشنودی شغلی اثر می‌گذارند. از این رو سازمان‌ها با به کارگیری راهکارهای مناسب به منظور کاهش استرس کارکنان خود و افزایش حمایت از آن‌ها، نه تنها قادر به مدیریت تعارض ایجاد شده بین کار و خانواده می‌باشند بلکه از این طریق می‌توانند موجب رضایت فرد از شغل و خانواده خود شوند.

چکیده برند از جمله دارایی‌های فکری با ارزش شرکت‌ها است که می‌تواند عملکرد بازاری شرکت را تحت تأثیر قرار دهد. شناخت برند و اثرات شخصیتی آن بر رفتار مصرف‌کننده می‌تواند به مدیران کسب و کار و بازاریابان کمک کند تا با برنامه‌ریزی بهتر و ایجاد برندهایی که می‌توانند بر اذهان مصرف‌کنندگان تأثیرات مطلوب و مناسب‌تری از خود به جای بگذارند، رفتار مصرف‌کنندگان و مشتریان خود را به گونه‌ای هدایت کنند که سودآوری بیشتری به دنبال داشته باشد؛ زیرا تحقیقات نشان داده است که مصرف‌کنندگان برندهایی را ترجیح می‌دهند که با شخصیتشان همگونی و همنوایی بیشتری داشته باشد. پژوهش حاضر به بررسی این مهم می‌پردازد. داده‌ها از طریق اجرای سه پرسشنامه به ترتیب: مدل پنج بزرگ شخصیت (‌نئو)، پرسشنامه شخصیت برند و پرسشنامه وفاداری به برند جمع‌آوری شدند. 391 دانشجو از دانشگاه شهید چمران اهواز به طور تصادفی در این مطالعه شرکت کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون‌های همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان دادند بین شخصیت وجدان‌گرا، عصبیت و گشوده در برابر تجربه و برند شایسته رابطه معنادار وجود دارد. هم‌چنین بین شخصیت گشوده در برابر تجربه و برند با صداقت و نوگرا رابطه معنادار وجود دارد. بین شخصیت شایسته، با صداقت و نوگرا و وفاداری به برند رابطه معنادار وجود دارد و در نهایت بین تمام ویژگی‌های شخصیتی برند با وفاداری عاطفی و فعال به برند رابطه معنادار وجود دارد.

چکیده هدف
پژوهش حاضر تعیین نقش سبک‌های دلبستگی در نشانه‌های اضطراب اجتماعی با میانجی‌گری عزت نفس اجتماعی بود. در
راستای این هدف، 201 نفر از دانشجویان دختر با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند
مرحله‌ای انتخاب شدند. با استفاده از پرسش نامه‌های اضطراب اجتماعی (SPIN)، عزت
نفس (روزنبرگ) و سبک دلبستگی (AAQ) نسبت به جمع‌آوری داده‌ها اقدام شد. برای تحلیل روابط ساختاری از
روش مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) استفاده
شد.تحلیل داده‌ها نشان داد که مدل اندازه‌گیری شده از
برازش قابل قبولی برخوردار است. سبک دلبستگی ایمن و عزت نفس نقش مثبت و معنادار در
تغییرات اضطراب اجتماعی دارند. دلبستگی ناایمن و اجتنابی نقش منفی و قابل توجه در
تغییرات اضطراب اجتماعی دارند. همچنین سبک دلبستکی ایمن نقش مثبت ومعنادار و سبک
دلبستگی ناایمن و اجتنابی نقش منفی و معناداری در تبیین تغییرات عزت نفس دارند و
عزت نفس نیز نقش منفی و معنادار در تبیین تغییرات اضطراب اجتماعی دارد. مبتنی بر
نتایج به دست آمده‌ می‌توان بیان داشت که اضطراب اجتماعی از عوامل درون خانوادگی
به ویژه روابط عاطفی افراد با نزدیکان تأثیر پذیرفته و در این میان، این روابط
قادرند تصورات افراد از خویشتن را تحت تأثیر قرار داده و زمینه را برای کاهش یا
افزایش نشانه‌های اضطراب اجتماعی مهیا کنند.

چکیده هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی معنادرمانی بر افسردگی، اضطراب و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان در بیمارستان بزرگ نفت اهواز بوده است که بدین منظور، نمونه اولیه مشتمل بر 60 بیمار با روش نمونه‌گیری در دسترس و با استفاده از همتاسازی و در نظر گرفتن کلیه متغیرهای مورد نظر در پژوهش انتخاب و در نهایت تعداد 30 بیماری که در اضطراب و افسردگی یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بودند، برگزیده و به شکل تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار مورد کاربرد در این پژوهش پرسشنامه‌های اضطراب عمومی (ANQ)، افسردگی بک  (BDI)و کیفیت زندگی بیماران سرطانی (QLQ – C30)‏ بود. هر دو گروه پرسشنامه‌های پژوهش را به عنوان پیش‌آزمون تکمیل کردند. تعداد 10 جلسه‌ی معنادرمانی روی گروه آزمایش اجرا شد در حالی که در همین زمان گروه کنترل هیچگونه مداخله­ای دریافت نکردند. پس از پایان جلسات درمانی، داده‌های حاصل از پژوهش با استفاده از روش تحلیل واریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته­های پژوهش بیانگر کاهش معنی‌دار میانگین نمرات اضطراب و افسردگی و افزایش معنی‌دار میانگین نمرات کیفیت زندگی گروه آزمایش به نسبت گروه کنترل بود که در این صورت می‌توان بیان داشت که معنادرمانی گروهی باعث کاهش اضطراب و افسردگی و افزایش کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سرطان می‌شود.